Dominique Cottrez vermoordde acht van haar pasgeboren baby's. Het is een raadsel hoe dat te rijmen valt met het feit dat ze haar eerste twee kinderen wel liefdevol groot heeft gebracht. Experts denken dat ze de andere baby's "als een soort te verwijderen tumor" zag.

Voor Cottrez was het na twee kinderen genoeg. Ze had dat idee zo in haar hoofd geprent dat haar baby's niet meer voor haar waren dan iets dat ze kwijt moest. "De kindjes drie tot tien zag ze eerder als een tumor die ze moest verwijden," zegt psychiater Myriam Van Moffaert in Het Laatste Nieuws.

Hoe die dwanggedachte is ontstaan, moet onderzocht worden. Het kan het gevolg zijn van een trauma of van druk die ze voelde vanuit haar omgeving. "Feit is dat ze baby drie onder geen beding het liefdevolle leven gunde dat ze baby één en twee gegund heeft. Vermoorden leek in haar ogen de enige goede en blijkbaar ook simpelste oplossing," zegt Van Moffaert.

Follow up:

"Ze zag het nut er blijkbaar niet van in om zich te hoeden voor nieuwe zwangerschappen," zegt gerechtspsychiater Roger Deberdt in dezelfde krant. Het probleem van de zwangerschappen loste zich in haar ogen blijkbaar betrekkelijk eenvoudig op. "De dwanggedachte dat haar zwangerschap haar een soort tumor opleverde, maakte dat ze de vreselijke feiten voor zichzelf verteerbaar maakte."

Er kunnen vele psychiatrische stoornissen zijn die iemand tot dergelijke daden brengt. Wat dit geval extra ingewikkeld maakt is dat Cottrez eigenlijk twee identiteiten had. "Enerzijds is er de zorgzame vrouw mét een moederschapsinstinct en een zorgend vermogen voor haar twee dochters en haar twee kleinzoontjes. Aan de andere kant vermoordt en begraaft ze haar andere borelingen. Ze stopt ze eigenlijk in de grond: niet als een afscheidsritueel, maar om de feiten te verbergen. Dat lijkt niet op een paniekreactie, maar op doelgericht handelen. En dat acht keer," zegt Van Moffaert.