De Amerikaanse oud-actrice Farrah Fawcett is op 62-jarige leeftijd overleden. Dat meldde de Amerikaanse zender CNN op zijn website. Fawcett was vooral bekend als blonde schone uit Charlie's Angels.

Fawcett had al enkele jaren kanker en was een dag eerder opgenomen in het ziekenhuis in Los Angeles. Haar partner Ryan O'Neal liet eerder weten binnenkort met Fawcett te zullen trouwen.

''Na een lange en dappere strijd tegen kanker is onze geliefde Farrah overleden'', aldus O'Neil, die aan haar zijde was toen Fawcett in het ziekenhuis overleed.

''Hoewel dit een hele zware periode is voor haar vrienden en familie, halen we kracht uit de mooie momenten die we de afgelopen jaren met haar hebben beleefd en het plezier dat ze mensen over de hele wereld heeft gebracht'', aldus O'Neil, met wie Fawcett sinds 1982 een knipperlichtrelatie had.

Jaclyn Smith, voormalig Charlie's Angels-collega: ''Farrah had vertrouwen, kracht en geloof. Nu heeft ze vrede en is ze bij de echte engelen.''

Follow up:

''Ik ben vreselijk verdrietig om het overlijden van Farrah. Ze was ontzettend dapper en God zal haar met open armen verwelkomen'', aldus oud-Angel Cheryl Ladd.

Vorige maand was de strijd van Fawcett tegen de slopende ziekte te volgen in de serie Farrah's Story, die in Amerika op tv werd uitgezonden.

Farrah Leni Fawcett werd geboren in Texas, als dochter van een huisvrouw en een olie-aannemer. In haar aderen stroomde naast Amerikaans ook Frans en Engels bloed.

De roomskatholieke Farrah slaagde in 1965 voor haar middelbare school. Drie jaar lang studeerde ze aan de universiteit in Austin, tot haar schoonheid werd ontdekt. Toen een uitgever uit Hollywood haar foto zag —Farrah behoorde tot de tien mooiste meisjes van de universiteit— belde hij Farrah op en haalde haar over om naar Los Angeles te verhuizen. Dat deed ze: op haar 22ste ging ze er haar geluk beproeven.

Al snel verscheen ze op tv waar ze scheerschuim, tandpasta en shampoo aanprees. Amper tien jaar later, ze was inmiddels een tv-bekende, prees ze haar eigen shampoomerk aan.

De eerste keer dat ze in een tv-serie verscheen was, in het seizoen ’68-’69, een gastrol in I dream of Jeannie, gevolgd door gastoptredens in Owen Marshall: Counselor at law, The six million dollar man, The Dating Game en verschillende afleveringen van Harry O. Met Lee Majors, de ster uit Million dollar man, was ze officieel negen jaar getrouwd. Vanaf 1982 tot haar dood onderhield ze een knipperlichtrelatie met haar collega Ryan O’Neal. Samen kregen ze een zoon, die in 1985 werd geboren.

In 1976 werd het idee geopperd van Farrah op een poster. Het resultaat, Farrah in een rood badpak, werd een gigantische hit. Er gingen er rond de acht miljoen over de toonbank.

Maar écht doorbreken deed Farrah natuurlijk met haar rol in Charlie’s Angels. Vanaf 22 september 1976, de eerste uitzenddatum van wat een razend populaire serie zou worden, speelde Fawcett 29 afleveringen Jill Munroe. Het kwam de verkoop van haar inmiddels beroemde poster ten goede. Sterker nog, daarmee verdiende ze veel meer dan met haar rol in CA’s! Ook haar haarstijl, zoals jaren later de coupe van Friends-ster Jennifer Aniston, werd wereldwijd door talloze vrouwen gekopieerd.

Met haar rol in CA’s won Fawcett een prijs voor ’Favoriete actrice in een nieuw programma’. Toch speelde ze maar één seizoen in de serie. Wel deed ze nog een paar gastoptredens in seizoen drie en vier.

Na een aantal flops, kreeg ze in 1983 lovende kritieken voor haar rol in het controversiële toneelstuk Extremities, waarin ze een vermeend verkrachtingsslachtoffer speelde. Overigens zou ze later voor diezelfde rol in de fílmversie een Golden globe nominatie krijgen. Het jaar daarop ontving ze voor de tv-film The burning bed haar eerste Emmy award nominatie. Haar portret van Diane Downs, in de miniserie Small Sacrifices, bezorgde haar in 1989 een tweede Emmy nominatie, en een zesde Globe nominatie.

Nominaties en awards voor haar rollen in Nazi Hunter, Poor Little Rich Girl en Margaret Bourke-White volgden.

Hoewel Farrah gedurende de jaren zeventig en tachtig steevast had geweigerd naakt in films of bladen te verschijnen, deed ze velen versteld staan door midden jaren negentig, op haar 48ste, in Playboy te gaan. In de zomer van 1997 deed ze dat zelfs nog eens dunnetjes over. In datzelfde jaar werd ze door Robert Duvall gevraagd om zijn vrouw te spelen in The Apostle. Een rol waarvoor ze wederom een prijs ontving.

In 2000 speelde ze in Dr. T and the women de vrouw van Richard Gere. Datzelfde jaar was haar samenwerking met beeldhouwer Keith Edmier te zien in de Los Angeles County Museum of Art, en later in het Andy Warhol Museum.

Na een toneelflop oogstte ze opnieuw succes met rolletje in Ally McBeal, Spin City en The Guardian. Voor die laatste kreeg ze in 2004 haar derde en tevens laatste Emmy nominatie.